GÜL

Yağmur damlalarının altında titreyerek,
Yeşil yapraklarını gökyüzüne açmış,
Bir beyaz gül.
Nasıl da nazlı nazlı damlaları bekliyor,
Beyaz rengiyle,gülümseyerek.


Doğduğundan beri komşudur,
Yanındaki mor menekşeye.
Ama yukarıdan bakmaz ona.
Sever onu,bir kardeş gibi sever.


Bazen sırtını döner sadece,
O da bülbül gelince.
Saatlerce fısıldarlar aşklarını,
Bahçedeki bütün çiçeklere.


Mor menekşe,kıskanmaz onu.
Utanır sadece,bülbülden.
Daha bir koyulaşır rengi,
Kokusu ağırlaşır.


Bahçedeki çiçekler severler gülü,
Konuşurlar onunla,
Hayattan,sevinçten,aşktan.
Ama bazen üzülürler güle ve kendilerine,
Akıllarına gelince ayrılık günü.


HASAN YÖRÜK

MANİ*

Hasan Dayım koşamazdı,

Dizlerinde derman azdı.

Afacanlar pek haylazdı,

Sataşmadan duramazdı.

Hasan Dayı,Hasan Dayı,

Kim sürecek bu tarlayı.

Köylü,muhtar geldi,

Hıçkırıklar göğü deldi.

Okudu hoca bir Yasin,

Hep dediler: "Amin,Amin!"

Şaka yapma Hasan Dayı,

Kim sürecek bu tarlayı.

*Bu maniyi babamın amcası ben küçükken hep söylerdi bana. Allah uzun ömür versin.